Ferryt
Z Wikipedii - magnesy

Ferryt – roztwór stały węgla w żelazie α zawierający niewielkie ilości, mniejsze niż 0,025%, węgla oraz niekiedy inne dodatki stopowe. Wypolerowany przekrój ferrytu oglądany pod mikroskopem w powiększeniu x250 pokazuje strukturę ziarnistą, posiadającą jasnoszary kolor. Jako że cała zawartość węgla rozpuszczona jest w sieci krystalicznej żelaza, nie jest widoczny jako oddzielna faza. Ferryt, jest to jedna z możliwych odmian alotropowych stali, stabilna do temperatury przemiany eutektoidalnej (układ żelazo-węgiel) - do temp. 770 °C, jest materiałem miękkim i ciągliwym, mniej wytrzymały, twardy i plastyczny niż austenit. Ferromagnetyk o temperaturze Curie wynoszącej 770 °C.

Twardość: 80 HB - Skala twardości Brinella

Wytrzymałość materiałów: Rm=300MPa

Wydłużenie (wytężenie) - A5 = ok. 40%

Magnesy ferrytowe

Żródło: pl.wikipedia.org/wiki/Ferryt

Skala twardości Brinella - skala oznaczania twardości metali na podstawie testu dokonanego metodą Brinella. Twardość w skali Brinella oznacza się HB i leży w zakresie od 3 do 600.

Przykłady metali i ich twardości w skali Brinella

Materiał	Twardość Brinella HB
cyna, ołów, stop łożyskowy	3.2 - 20
aluminium, stop łożyskowy	8 - 50
miedź, magnez, cynk, stop łożyskowy	16 - 100
żeliwo, stopy miedzi, stopy aluminium, nikiel	32 - 200
stal, żeliwo	96 - 600

W metodzie pomiary twardości Brinella, w próbkę metalu wciska się kulkę z węglików spiekanych. Średnica kulki (1 do 10 mm), czas oraz siła docisku, zależy od rodzaju materiału i grubości próbki. Twardość HB oblicza się z zależności:

HB = siła obciążająca w kG (obecnie używa się jednostek w N) / powierzchnia odcisku w mm².

Metoda Brinella najczęściej stosowana jest przy odbiorze materiałów hutniczych. Procedurę dokonywania pomiarów opisuje Polska Norma PN-xx/H-04350.

Żródło: pl.wikipedia.org/wiki/Skala twardości Brinella